hits counter Letters to Felice‎ (Schocken Classics) - Ebook PDF Online
Hot Best Seller

Letters to Felice‎ (Schocken Classics)

Availability: Ready to download

Franz Kafka met Felice Bauer in August 1912, at the home of his friend Max Brod. Energetic, down-to-earth, and life-affirming, the twenty-five-year-old secretary was everything Kafka was not, and he was instantly smitten. Because he was living in Prague and she in Berlin, his courtship was largely an epistolary one--passionate, self-deprecating, and anxious letters sent al Franz Kafka met Felice Bauer in August 1912, at the home of his friend Max Brod. Energetic, down-to-earth, and life-affirming, the twenty-five-year-old secretary was everything Kafka was not, and he was instantly smitten. Because he was living in Prague and she in Berlin, his courtship was largely an epistolary one--passionate, self-deprecating, and anxious letters sent almost daily, sometimes even two or three times a day. But soon after their engagement was announced in 1914, Kafka began to worry that marriage would interfere with his writing and his need for solitude. The more than five hundred letters Kafka wrote to Felice--through their breakup, a second engagement in 1917, and their final parting in the fall of that year, when Kafka began to feel the effects of the tuberculosis that would eventually claim his life--reveal the full measure of his inner turmoil as he tried, in vain, to balance his desire for human connection with what he felt were the solitary demands of his craft.


Compare

Franz Kafka met Felice Bauer in August 1912, at the home of his friend Max Brod. Energetic, down-to-earth, and life-affirming, the twenty-five-year-old secretary was everything Kafka was not, and he was instantly smitten. Because he was living in Prague and she in Berlin, his courtship was largely an epistolary one--passionate, self-deprecating, and anxious letters sent al Franz Kafka met Felice Bauer in August 1912, at the home of his friend Max Brod. Energetic, down-to-earth, and life-affirming, the twenty-five-year-old secretary was everything Kafka was not, and he was instantly smitten. Because he was living in Prague and she in Berlin, his courtship was largely an epistolary one--passionate, self-deprecating, and anxious letters sent almost daily, sometimes even two or three times a day. But soon after their engagement was announced in 1914, Kafka began to worry that marriage would interfere with his writing and his need for solitude. The more than five hundred letters Kafka wrote to Felice--through their breakup, a second engagement in 1917, and their final parting in the fall of that year, when Kafka began to feel the effects of the tuberculosis that would eventually claim his life--reveal the full measure of his inner turmoil as he tried, in vain, to balance his desire for human connection with what he felt were the solitary demands of his craft.

30 review for Letters to Felice‎ (Schocken Classics)

  1. 4 out of 5

    ZaRi

    اگر عمری را به انتظار باشم و هر آنچه با مشقت تمام٬هر چند اندک٬به دست آورده باشم و تمام عمر نمانده ام را٬برای آن لحظه که چشمهای بی قرار تو به من آرامش می دهد که دوستم داری...از دست بدهم می دانم که خیلی کم است و ارزش دارد. خواستن تو نه از دوست داشتن است نه از روی هوس٬من نیازمند تو نیستم٬نمی خواهم که مال من باشی٬من عاشقم٬طالبم٬تمام ذرات وجودم ترا می طلبد.من عاشقم!عشقی که با آن به دنیا آمدم.با آن زندگی می کنم و برای آن میمیرم.عشقی که حتا در لحظاتی که ممکن است به یادت نباشم در وجودم لانه دارد.عشقی که اگر عمری را به انتظار باشم و هر آنچه با مشقت تمام٬هر چند اندک٬به دست آورده باشم و تمام عمر نمانده ام را٬برای آن لحظه که چشمهای بی قرار تو به من آرامش می دهد که دوستم داری...از دست بدهم می دانم که خیلی کم است و ارزش دارد. خواستن تو نه از دوست داشتن است نه از روی هوس٬من نیازمند تو نیستم٬نمی خواهم که مال من باشی٬من عاشقم٬طالبم٬تمام ذرات وجودم ترا می طلبد.من عاشقم!عشقی که با آن به دنیا آمدم.با آن زندگی می کنم و برای آن میمیرم.عشقی که حتا در لحظاتی که ممکن است به یادت نباشم در وجودم لانه دارد.عشقی که تمام لحظات آرامشم را آشفته می سازد و در تمام اشفتگی هایم به من آرامش می بخشد.همیشه خود را خیلی کوچکتر از آن می دیدم که کلمه ی عشق را بر زبان جاری سازم.احساس می کنم با تمام کوچک بودنم توانسته ام عشقی بزرگ٬عشق ترا٬در وجودم جای دهم. پس می توانم بگویم عاشقم.عاشق تو فلیسه ی من.بهترین٬بهترین من.آره من عاشقم.صادقم...اگر باور نداری هر چه می پسندی٬مرا بدان بخوان از تو دلگیر نخواهم شد.زیرا وجدان من در نزد عشقی که در وجودم لانه کرده راحت است

  2. 5 out of 5

    E. G.

    Franz Kafka and Felice Bauer's engagement photograph, July 1917 Kafka's True Will: An Introductory Essay, by Erich Heller Editors' Note First Page of a letter from Franz Kafka to Felice Bauer Biographical Note --Letters to Felice Bauer Biographical Note --Letters to Grete Bloch Notes Appendix Chronology Index Franz Kafka and Felice Bauer's engagement photograph, July 1917 Kafka's True Will: An Introductory Essay, by Erich Heller Editors' Note First Page of a letter from Franz Kafka to Felice Bauer Biographical Note --Letters to Felice Bauer Biographical Note --Letters to Grete Bloch Notes Appendix Chronology Index

  3. 4 out of 5

    Erma Odrach

    This is a book of love letters sent by Franz Kafka to Felice Bauer between 1912-1917, the woman he was engaged to marry several times. A prolific letter writer, sometimes Kafka would write her twice a day. The following is a line from one of his more famous letters to her and it’s quite intense: “…I answer one of your letters, then lie in bed in apparent calm, but my heart beats through my entire body and is conscious only of you.” The letters offer an insight into Kafka’s genius and are reflect This is a book of love letters sent by Franz Kafka to Felice Bauer between 1912-1917, the woman he was engaged to marry several times. A prolific letter writer, sometimes Kafka would write her twice a day. The following is a line from one of his more famous letters to her and it’s quite intense: “…I answer one of your letters, then lie in bed in apparent calm, but my heart beats through my entire body and is conscious only of you.” The letters offer an insight into Kafka’s genius and are reflective of his works, often filled with paranoia, nervousness, and feelings of isolation. There is a lot of emotion there as well – passion, a need to be loved, jealousy. Here’s an example, “I am jealous of all the people in your letter, those named and those unnamed, men and girls, business people and writers…” Kafka wrote more than 500 letters to Felice but he destroyed all her correspondences to him. Sadly their relationship ended in 1917 when Kafka was diagnosed with tuberculosis. He died in 1924.

  4. 4 out of 5

    Το Άθχημο γατί του θενιόρ Γκουαναμίρου

    Η αλληλογραφία του Kafka με τη Felice Bauer με βοήθησε ιδιαίτερα στο να κατανοήσω τις ιδέες αλλά και τις εμμονές που βρίσκονται μέσα στο λογοτεχνικό του έργο. Και στην περίπτωση αυτή, όπως και στις άλλες συλλογές επιστολών του, οι απαντήσεις της Felice δεν σώζονται. Αν έπρεπε να απαντήσω στην ερώτηση για το κατά πόσο ο Kafka προσπάθησε να δημιουργήσει μια παρασιτική σχέση εις βάρος της νεαρής αρραβωνιαστικιάς του, νομίζω πως θα έπρεπε να πω πως, ναι, αυτό ισχύει. Το ήξερε πως για εκείνον το να τ Η αλληλογραφία του Kafka με τη Felice Bauer με βοήθησε ιδιαίτερα στο να κατανοήσω τις ιδέες αλλά και τις εμμονές που βρίσκονται μέσα στο λογοτεχνικό του έργο. Και στην περίπτωση αυτή, όπως και στις άλλες συλλογές επιστολών του, οι απαντήσεις της Felice δεν σώζονται. Αν έπρεπε να απαντήσω στην ερώτηση για το κατά πόσο ο Kafka προσπάθησε να δημιουργήσει μια παρασιτική σχέση εις βάρος της νεαρής αρραβωνιαστικιάς του, νομίζω πως θα έπρεπε να πω πως, ναι, αυτό ισχύει. Το ήξερε πως για εκείνον το να την κόψει και να την ράψει στα δικά του μέτρα ήταν θέμα επιβίωσης και δεν έπαψε να βασανίζεται από ενοχές γι' αυτήν του ανάγκη. Σε ένα πρακτικό επίπεδο εκείνη αντιπροσωπεύει την ανάληψη των ευθυνών που προκύπτουν από τις ανάγκες και τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας, είναι αρκετά δυνατή ώστε να μπορεί να εργάζεται ακούραστα προκειμένου να συντηρεί την οικογένειά της, είναι έξυπνη ώστε να μπορεί να κατανοήσει τις λογοτεχνικές του αγωνίες, και καταφέρνει να του γίνει οικεία σε σημείο που να μην του προκαλεί αποστροφή. Όταν ο Kafka διαγιγνώσκεται με φυματίωση η σχέση τους τελειώνει - ευτυχώς για εκείνη, δυστυχώς για εκείνον. Νομίζω πως χάνοντάς την, χάνει τη μοναδική ευκαιρία σωτηρίας που είχε. Υπηρξε για εκείνον αναντικατάστατη. Υπάρχει ένα απόσπασμα στο πέμπτο από τα Οκτώ Μπλε Τετράδια (μετάφρ. Ερατώ Τριανταφυλλίδη, εκδ. Αρχέτυπο, Θεσσαλονίκη 2013, σελ. 118 - 119 το οποίο προσδιορίζει τον τρόπο με το οποίο θεωρούσε τη σχέση του μαζί της: "Για το ενδεχόμενο ότι μπορεί στο προσεχές μέλλον να πεθάνω ή να καταντήσω εντελώς ακατάλληλος για ζωή, - υπάρχει μεγάλη πιθανότητα γι' αυτό αφού τις τελευταίες δύο νύχτες έχω φτύσει πολύ αίμα - οφείλω να πω λοιπόν, πως έχω κάνει τον εαυτό μου κουρέλια. Αν ο πατέρας μου παλιότερα συνήθιζε να ξεστομίζει φριχτές αλλά κούφιες απειλές του είδους "θα σε σκίσω σαν ψάρι" - στην πραγματικότητα ούτε που μ' είχε αγγίξει ποτέ με το μικρό του δαχτυλάκι - η απειλή τώρα υλοποιείται ερήμην του. ο κόσμος - η Φ. είναι εκπρόσωπός του - και το Εγώ μου σκίζουν το σώμα μου κομμάτια σε μια διαμάχη που δεν έχει λύση". Για εκείνον η χάρτινη Felice των επιστολών και της αλληλογραφίας και η πραγματική Felice, από σάρκα και οστά, υπήρξαν κατά το μεγαλύτερο διάστημα της σχέσης τους δύο διαφορετικά, ξεχωριστά πρόσωπα. Όταν μετά από απανωτούς χωρισμούς και συμφιλιώσεις κατάφεραν να γίνουν ένα, εκείνος αρρώστησε. Η εποχή που γράφει τη Μεταμόρφωση. 23 Νοεμβρίου 1912 Πολυαγαπημένη, θεέ μου πόσο σε αγαπάω! Είναι πολύ αργά τη νύχτα. Άφησα στην άκρη τη μικρή μου ιστορία, την οποία δεν δούλεψα καθόλου τα δύο τελευταία βράδια, και η οποία σιγά σιγά εξελίσσεται σε μια μεγαλύτερη διήγηση. Πώς θα μπορούσα να στη δώσω να τη διαβάσεις, ακόμα κι αν την είχα ολοκληρώσει; Είναι ιδιαίτερα ακατανόητη και ακόμα κι αν αυτό δεν στεκόταν εμπόδιο - ως τώρα δεν σε έχω κακομάθει με τίποτε ωραία γραψίματα - δεν θέλω να σου στείλει τίποτα για να διαβάσεις. Θέλω να στο διαβάσω εγώ ο ίδιος. Ναι, αυτό θα ήταν υπέροχο, να σου διαβάσω αυτήν την ιστορία μου, και παράλληλα να σου κρατώ το χέρι, καθώς η συγκεκριμένη διήγηση είναι λιγάκι τρομαχτική. Έχει το τίτλο "Η μεταμόρφωση"¨και θα σε τρόμαζε ολωσδιόλου, ίσως να μη θέλεις να ακούσεις ούτε μια λέξη από δαύτη καθώς, αλίμονο, σε τρομάζω αρκετά κάθε μέρα με τα γράμματά μου". Λουλούδια, μουσική και ανεπάρκειες. 10 προς 11 Μαρτίου 1912 [1913] (Η Felice του στέλνει λουλούδια) Τι έκανα για να αξίζω αυτό το κουτί με τα ωραία λουλούδια; Δεν θυμάμαι να έκανα κάτι για να τα αξίζω, θα ήταν προτιμότερο αν ένας δαίμονας, κρυμμένος μέσα στο κουτί, μου δάγκωνε τη μύτη και δεν ξεκολλούσε από πάνω μου, έτσι ώστε να τον κουβαλάω επάνω μου για πάντα. Ξέρεις πως ποτέ πριν δεν αγαπούσα τα λουλούδια κι ακόμα και τώρα μπορώ να τα εκτιμήσω μονάχα εάν προέρχονται από εσένα κι επιπλέον τα εκτιμώ έμμεσα επειδή εσύ τα αγαπάς. Από την παιδική μου ηλικία υπήρχαν στιγμές που γινόμουν σχεδόν δυστυχισμένος εξαιτίας της ανικανότητάς μου να εκτιμήσω τα λουλούδια. Αυτή η ανικανότητα σχετίζεται ως ένα βαθμό με την ανικανότητά μου να εκτιμήσω τη μουσική ή τουλάχιστον ένιωθα πως αυτά τα δύο κατά κάποιον τρόπο συνδέονταν. Δεν διακρίνω παρά μόνο με μεγάλη δυσκολία την ομορφιά των λουλουδιών. Ένα τριαντάφυλλο είναι για μένα κάτι το αδιάφορο, δύο τριαντάφυλλα μοιάζουν ολόιδια κι ένα μπουκέτο μου φαίνεται ακανόνιστο και αναποτελεσματικό. Και όπως συμβαίνει με αυτές τις ανεπάρκειες, συχνά προσπαθώ να υποκρίνομαι στους άλλους πως έχω μια ιδιαίτερη αγάπη για τα λουλούδια". Ο Αυτοκράτορας και ο καφκικός γέλως. Είναι αδύνατον να διαβάσω την συγκεκριμένη επιστολή χωρίς να με πιάσει κι εμένα νευρικό γέλιο. Είναι μεταδοτικό. Βαθιά καταπιεσμένος άνθρωπος ο Kafka ορισμένες φορές έχανε τον έλεγχο των συναισθημάτων του, στην προκειμένη περίπτωση είναι η επιτηδευμένη σοβαροφάνεια του εργασιακού του περιβάλλοντος αυτή που πυροδοτεί την έκρηξή του: Ιανουάριος 8 προς 9 1912 [1913] Κι εγώ μπορώ εξίσου να γελάσω, Felice, μην αμφιβάλλεις γι' αυτό. Είμαι περιβόητος για το γέλιο μου αν και παλιότερα ήμουν πολύ πιο τρελός από όσο είμαι τώρα. Μάλιστα με έπιασε κάποτε, κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης με τον πρόεδρο της εταιρίας μας - πάνε δυο χρόνια από τότε, αλλά αυτήν την υπόθεση θα την θυμούνται όλοι στο γραφείο ακόμα κι όταν εγώ θα έχω φύγει - μια κρίση γέλιου και πώς! Πού να σου εξηγώ τη σημασία αυτού του άνδρα. Πίστεψέ με, πρόκειται περί σημαντικότατης προσωπικότητας. Ένας απλός υπάλληλος τον θεωρεί όχι ως κάτι γήινο αλλά ουράνιο. Και καθώς δεν είχαμε όλοι την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τον ίδιο τον Αυτοκράτορα, η επαφή μας με το πρόεδρο ήταν για τον μέσο υπάλληλο - κι αυτό συμβαίνει σε όλους τους μεγάλους οργανισμούς - εξίσου σημαντική όπως θα ήταν και μια συνάντηση με τον αληθινό Αυτοκράτορα [...] Ο πιο αξιότιμος ανάμεσά μας (εγώ ήμουν ο πιο νέος) έβγαλε έναν ευχαριστήριο λόγο - σύντομο, συνετό, ζωηρό, σύμφωνο με τον χαρακτήρα του. Ο πρόεδρος άκουγε με τη στάση που συνήθιζε να παίρνει στις επίσημες περιστάσεις, θυμίζοντας λιγάκι τον Αυτοκράτορα όποτε παραχωρεί ακρόαση - και, αν κάποιος βρεθεί σε μια ορισμένη ψυχική διάθεση, μπορεί να βρει την πόζα αυτή εξαιρετικά αστεία. Πόδια ελαφρώς σταυρωμένα, αριστερό χέρι σφιγμένο σε γροθιά, ακουμπισμένο επάνω στη γωνία του τραπεζιού, κεφάλι σκυμμένο έτσι ώστε η μακριά, λευκή γενειάδα του να διπλώνει στο στήθος του, και πάνω από όλα το, όχι υπερβολικά μεγάλο, αλλά αρκούντως προτεταμένο στομάχι του, να ανεβοκατεβαίνει απαλά. Πρέπει να ήμουν εκτός εαυτού εκείνη τη μέρα, γιατί αυτή η στάση σώματος μου ήταν οικεία, και χωρίς αιτία με έπιασαν κρίσεις χαχανητών (διακοπτόμενες) οι οποίες αρχικά ακούγονταν σαν να είχα κάτι στο λαιμό που να με γαργαλάει, κι ευτυχώς ο πρόεδρος είχε σκυμμένο το βλέμμα [...] Όταν όμως ο συνάδελφός μου τελείωσε την ομιλία του, ο πρόεδρος σήκωσε το κεφάλι και τότε για μια στιγμή καταλήφθηκα από τρόμο, μου κόπηκε το γέλιο, γιατί τώρα πλέον μπορούσε να δει την έκφρασή και να διαπιστώσει με ευκολία πως ο ήχος που έβγαινε από το στόμα μου δεν οφειλόταν σε βήχα [...] Αρχικά γελούσα μόνο με τα μικρά αστειάκια που έκανε περιστασιακά ο πρόεδρος, αλλά αντί να το κάνω συγκρατημένα και με σεβασμό, είχα αρχίσει να γελάω δυνατά. Παρατηρώντας πως αυτό άρχισε να μεταδίδεται και στους συναδέλφους, γεγονός που τους προκάλεσε ανησυχία, αισθάνθηκα μεγαλύτερη λύπη για εκείνους παρά για μένα, αλλά δεν μπορούσα να το ελέγξω. Δεν προσπάθησα καν να το αποτρέψω ή να καλύψω το πρόσωπό μου, αλλά συνέχισα, αβοήθητος, να κοιτάζω κατάματα τον πρόεδρο [...] Ο κόσμος, η όψη του κόσμου που μέχρι εκείνη τη στιγμή έβλεπα μπροστά μου, διαλύθηκε ολοσχερώς, και ξέσπασα σε ένα δυνατό και ασυγκράτητο γέλιο με τέτοιο ξεκάρδισμα για το οποίο μονάχα οι μαθητές πίσω από τα θρανία τους είναι ικανοί. Μια βαθιά σιωπή έπεσε και επιτέλους το γέλιο μου κι εγώ ήμασταν πλέον το κέντρο της προσοχής. Φυσικά, ενώ γελούσα, τα γόνατά μου έτρεμαν από το φόβο και οι συνάδελφοί μου με σιγοντάριζαν ξεκαρδισμένοι αλλά ποτέ δεν θα μπορούσαν να ξεπεράσουν το ολοκληρωτικό τρόμο του προβαρισμένου και καλά προετοιμασμένου γέλιου μου κι έτσι παρέμειναν, λίγο -πολύ, απαρατήρητοι. Χτυπώντας το στήθος μου με το δεξί μου χέρι, αναγνωρίζοντας, αφενός, την αμαρτία μου (ενθυμούμενος την Ημέρα του Εξιλασμού) κι αφετέρου προκειμένου να βγάλω από μέσα όλο το καταπιεσμένο γέλιο, ζήτησα χίλια συγγνώμη για τη συμπεριφορά μου, χωρίς να γίνομαι πειστικός, καθώς νέα κύματα γέλιου έρχονταν να σκεπάσουν την ομιλία μου [...] Περιττό να πω, πως ποτέ δεν μου συγχωρήθηκε ολοσχερώς αυτό μου το ατόπημα. Αλλά δεν με νοιάζει. Μπορεί να συμπεριφέρθηκα με αυτόν τον τρόπο τότε, προκειμένου να μπορέσω κατόπιν να σου αποδείξω πως είμαι ικανός να γελάσω". Η σχέση του Kafka με τη λογοτεχνία. [14 Αυγούστου 1913] Κι αυτό που αναφέρει ως "καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα" δεν είναι αλήθεια. Για την ακρίβεια από όλες τις λανθασμένες θεωρήσεις αυτή είναι η πλέον λανθασμένη. Δεν έχω καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα, αλλά είμαι καμωμένος από λογοτεχνία, δεν είμαι τίποτε άλλο και δεν θα μπορούσα να γίνω τίποτε άλλο. Τις προάλλες διάβασα την ακόλουθη ιστορία σε μια "Ιστορία του Σατανισμού": "Ήταν κάποτε ένας κληρικός που είχε φωνή τόσο γλυκιά και τόσο όμορφη ώστε όλοι όσοι τον άκουγαν ξεχείλιζαν από ευφορία. Μια μέρα ένας παπάς άκουσε τη γλυκύτητα αυτών των ήχων και είπε: "αυτό δεν είναι η φωνή ενός ανθρώπου αλλά του διαβόλου". Μπροστά σε όλους τους θαυμαστές εξόρκισε τον δαίμονα και τον έβγαλε έξω κι ύστερα το πτώμα (γιατί το σώμα είχε καταληφθεί από το διάβολο στη θέση της ψυχής) αποσυντέθηκε μέσα σε ένα σύννεφο δυσωδίας" Κάπως έτσι είναι και η δική μου σχέση με τη λογοτεχνία, με τη μόνη διαφορά πως η δική μου λογοτεχνία δεν είναι τόσο γλυκιά όσο η φωνή του μοναχού". Οι δαίμονες - φαντάσματα. Αυτοί οι λογοτεχνικοί δαίμονες, αλλού τους ονομάζει "φαντάσματα" είναι κάτι στο οποίο ο Kafka αναφέρεται αδιάκοπα και φαίνεται πως αισθανόταν πως υπήρχαν δυνάμεις που του υπαγόρευαν τα όσα έγραφε. Δεν ξέρω αν όλα αυτά τα εννοούσε συμβολικά ή αν πίστευε πως υπάρχουν ως ανεξάρτητες οντότητες, κάτι παρόμοιο με τους μεσαιωνικούς δαίμονες. Άλλωστε η ιδέα που έχει για τον εσωτερικό Πύργο της Βαβέλ του υποδεικνύει πως το ίδιο γεγονός μπορεί να ερμηνευθεί με διαφορετικούς τρόπους, μπορεί να υπάρχει σε διαφορετικά επίπεδα και να παίρνει την ανάλογη μορφή. Σε μια επιστολή του (προς την Grete Bloch - με την οποία παρεμπιπτόντως ο Kafka διέπραξε επιστολική απιστία απέναντι στη Felice, κάτι το οποίο οδήγησε στα γεγονότα του Askanischer Hof hotel, εκεί όπου οι δύο γυναίκες τον συνάντησαν και του κατέβασαν καντήλια και επτάφωτες λυχνίες - 8 Ιουνίου 1914) αναφέρει: "Οι γονείς εδώ συνηθίζουν να λένε πως τα παιδιά σου σε κάνουν να συνειδητοποιείς πόσο γερνάς. Αν κάποιος δεν έχει παιδιά τότε είναι τα φαντάσματά του που τον κάνουν να το συνειδητοποιεί και το κάνουν με εξαιρετικά αποτελεσματικό τρόπο. Ξέρω πως όταν ήμουν νέος (σημειωτέον είναι μόνο 31 ετών όταν γράφει αυτό το γράμμα) προσπάθησα να τα δελεάσω για να εμφανιστούν, σπάνια μου εμφανίζονταν. Προσπάθησα περισσότερο, βαριόμουν χωρίς αυτά, αλλά δεν έρχονταν κι άρχισα να πιστεύω πως δεν θα εμφανίζονταν ποτέ. Γι' αυτό το λόγο συχνά έφτανα στο σημείο να καταριέμαι τη ζωή μου. Αργότερα άρχισαν να εμφανίζονται, αραιά και που, πάντα σαν ένδοξοι επισκέπτες, έπρεπε να υποκλίνομαι μπροστά τους παρόλο που ήταν ακόμα πολύ μικρά [....] Αργότερα ωστόσο μεγάλωσαν, έρχονταν και έφευγαν όποτε ήθελαν, εύθραυστα πουλιά με ράχες που μεταμορφώνονταν σε ράχες πελώριων γιγάντων, έρχονταν από κάθε πόρτα, άνοιγαν με τη βία όσες ήταν κλειστές, μεγάλα οστεώδη φαντάσματα, ανώνυμα μέσα στο πλήθος τους. Θα μπορούσα να παλέψω με ένα αλλά όχι με όλα όσα με περικύκλωναν. Αν έγραφα, τότε όλα ήταν αγαθοποιά πνεύματα. Όταν δεν έγραφα, ήταν δαίμονες και με πίεζαν τόσο πολύ που το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να σηκώσω το χέρι μου για να δηλώσω τη παρουσία μου. Προφανώς δεν ήμουν υπεύθυνος για τον τρόπο που τέντωνα το σηκωμένο χέρι". Και σε άλλη επιστολή του προς τη Milena Jesenská, Πράγα, τέλη Μαρτίου 1922, συνδέει τα φαντάσματα - δαίμονες με την επιστολογραφία και κατ' επέκταση με όλες αυτές τις χάρτινες σχέσεις τις οποίες αδυνατούσε να διαχειριστεί στον πραγματικό κόσμο (αυτόν τον οποίο αντιπροσωπεύει η Felice): "Το να γράφεις γράμματα σημαίνει πως εκτίθεσαι στα φαντάσματα, τα οποία περιμένουν λαίμαργα ακριβώς γι' αυτό. Τα γραμμένα φιλιά ποτέ δεν φτάνουν στον προορισμό τους, τα φαντάσματα τα πίνουν στη διαδρομή. Αυτή είναι η επαρκής τροφή που τους επιτρέπει να πολλαπλασιάζονται τόσο πολύ. Οι άνθρωποι το διαισθάνονται αυτό και παλεύουν εναντίον τους. Προκειμένου να εξαλείψουν το περισσότερο δυνατό από τη δύναμη των φαντασμάτων και να πετύχουν μια φυσική συνεύρεση, μια ψυχική ηρεμία, επινόησαν τα τραίνα, τα αυτοκίνητα, τα αεροπλάνα - αλλά τίποτα δεν βοηθάει πλέον: Αυτά τελικά είναι απλές εφευρέσεις τη στιγμή πριν από τη συντριβή. Η αντίπαλη πλευρά είναι πιο ήρεμη και πιο δυνατή. Μετά το ταχυδρομικό σύστημα, τα φαντάσματα επινόησαν τον τηλέγραφο, το τηλέφωνο, τον ασύρματο. Δεν θα πεινάσουν αλλά εμείς θα πεθάνουμε".

  5. 5 out of 5

    Eugéne

    She was dull, had no taste for literature, poetry or theatre, yet he was intent on marrying her. Their break up gave literature The Trail. Behind a very great writer there is a dull woman. (I myself am too interesting to inspire great art.)

  6. 5 out of 5

    Miss Ravi

    نگاه کردن به آن رویِ آدمی که توانسته یکی از شاهکارهای ادبیات را خلق کند، هم جذاب است و هم غمناک. تماشای خلوت و خصلت‌های خاصی که اگر در هر آدمی جدا از نام و شهرتش باشد، می‌تواند او را غیرقابل تحمل کند و این نشان می‌دهد که چقدر فرانتس کافکا متفاوت است. تفاوتی فارغ از خوب یا بد بودنش. گاهی با کم تحملی معشوقه‌اش را متهم می‌کند و گاهی با احساساتی لبریز شده او را عزیزترین خطاب می‌کند. و آن جمله‌ی آخرین که در نهایت بی‌نتیجه بودن این رابطه را هم می‌رساند؛ و بعد از تمام این‌ها من همین هستم، باید باورت بشو نگاه کردن به آن رویِ آدمی که توانسته یکی از شاهکارهای ادبیات را خلق کند، هم جذاب است و هم غمناک. تماشای خلوت و خصلت‌های خاصی که اگر در هر آدمی جدا از نام و شهرتش باشد، می‌تواند او را غیرقابل تحمل کند و این نشان می‌دهد که چقدر فرانتس کافکا متفاوت است. تفاوتی فارغ از خوب یا بد بودنش. گاهی با کم تحملی معشوقه‌اش را متهم می‌کند و گاهی با احساساتی لبریز شده او را عزیزترین خطاب می‌کند. و آن جمله‌ی آخرین که در نهایت بی‌نتیجه بودن این رابطه را هم می‌رساند؛ و بعد از تمام این‌ها من همین هستم، باید باورت بشود.

  7. 4 out of 5

    مهدیه خسروی

    فلیسه، من با هر آنچه در وجودم به عنوان یک انسان خوب است، تو را دوست دارم. با هر آنچه در وجودم سزاوار هشیار بودن در میان هستی می کند. اگر این چیزی نیست، پس من هم چیزی نیستم. من تو را همین طور که هستی دوست دارم، با بخش هایی، از تو که خوشم می آید و نیز آنهایی که خوشم نمی آید، همه چیز را، همه چیز را. تو این طور حس نمی کنی، حتی اگر هر چیز دیگر سر جایش باشد. تو از من خشنود نیستی، با چیزهای مختلفی از من مخالفی، مرا چیزی جز این که هستم می خواهی. من باید "بیشتر در دنیای واقعی زندگی کنم،" باید "همه چیز را فلیسه، من با هر آنچه در وجودم به عنوان یک انسان خوب است، تو را دوست دارم. با هر آنچه در وجودم سزاوار هشیار بودن در میان هستی می کند. اگر این چیزی نیست، پس من هم چیزی نیستم. من تو را همین طور که هستی دوست دارم، با بخش هایی، از تو که خوشم می آید و نیز آنهایی که خوشم نمی آید، همه چیز را، همه چیز را. تو این طور حس نمی کنی، حتی اگر هر چیز دیگر سر جایش باشد. تو از من خشنود نیستی، با چیزهای مختلفی از من مخالفی، مرا چیزی جز این که هستم می خواهی. من باید "بیشتر در دنیای واقعی زندگی کنم،" باید "همه چیز را همان طور که می بینم بپذیرم،" و غیره. این را متوجه نیستی که اگر واقعاً این برایت یک ضرورت درونی است که چنین بخواهی، در این صورت دیگر مرا نمی خواهی، بلکه می کوشی تا مرا از سر باز کنی. فلیسه، چرا می کوشیم آدم ها را تغییر دهیم؟ این درست نیست. آدم باید یا دیگران را همان طور که هستند بپذیرد، یا همان طور که هستند به حال خودشان بگذارد. آدم نمی تواند آنها را عوض کند، فقط توازن شان را برهم می زند. چون یک انسان از قطعه های واحدی درست نشده است که بتوان تکه ای را برداشت و به جایش چیز دیگری گذاشت. او یک کل است، و اگر آدم یک سویش را بکشد، سوی دیگرش، چه بخواهی چه نخواهی، کشیده می شود. اما، فلیسه - حتی با وجود این که با چیزهای مختلفی از من مخالفی و می خواهی آنها را عوض کنی، من حتی این را هم دوست دارم؛ اما آنچه برای تو می خواهم این است که آن را بدانی

  8. 5 out of 5

    Michael

    „Das letzte Werk Kafkas, anders ist es nicht zu nennen, sind seine Briefe an Felice. Es ist ein Werk wie seine Tagebücher, aber auch wie der „Prozess“. Vielleicht ist es sogar mehr ein Werk wie dieser, dann es hat Einheit und Richtung. Es ist sogar, was man von wenigen Werken Kafkas sagen kann, abgeschlossen.“ (Elias Canetti) "(...) ich kann nicht glauben, daß in irgendeinem Märchen um irgendeine Frau mehr und verzweifelter gekämpft worden ist als um Dich in mir, seit dem Anfang und immer von neue „Das letzte Werk Kafkas, anders ist es nicht zu nennen, sind seine Briefe an Felice. Es ist ein Werk wie seine Tagebücher, aber auch wie der „Prozess“. Vielleicht ist es sogar mehr ein Werk wie dieser, dann es hat Einheit und Richtung. Es ist sogar, was man von wenigen Werken Kafkas sagen kann, abgeschlossen.“ (Elias Canetti) "(...) ich kann nicht glauben, daß in irgendeinem Märchen um irgendeine Frau mehr und verzweifelter gekämpft worden ist als um Dich in mir, seit dem Anfang und immer von neuem und vielleicht für immer." (Franz Kafka an Felice Bauer)

  9. 5 out of 5

    Anna

    I read this in my late teens - or rather about half of the letters, for at some point I had enough of Kafka's constant whining. The letters give an interesting insight into daily life at that time, for the two have been in constant written exchange. However, Kafka's emotional and mental state seems as unhealthy in these lines as it appears in his stories. Was there any room for positive thoughts in him at all? Even his dedication to Felice is more the clinging of a drowning man to the next perso I read this in my late teens - or rather about half of the letters, for at some point I had enough of Kafka's constant whining. The letters give an interesting insight into daily life at that time, for the two have been in constant written exchange. However, Kafka's emotional and mental state seems as unhealthy in these lines as it appears in his stories. Was there any room for positive thoughts in him at all? Even his dedication to Felice is more the clinging of a drowning man to the next person he can reach... Perhaps I am too sensitive, perhaps I soak his negativity in too much when reading this, but I found these letters truly unsettling.

  10. 5 out of 5

    Annie

    These letters give you a little more insight to the man behind the mad genius. Maybe even more so than his private journals, which tend to swerve between mundane recitings of his day and outright kooky insane quips. Kafka, along with Rilke (I love me a good turn-of-the-century German), was the first "serious" writer I fell in love with (though for the record you'll never see me denigrating a good YA, fantasy, or sci-fi). I came across A Hunger Artist when I was about 10 or 11, and I was captivat These letters give you a little more insight to the man behind the mad genius. Maybe even more so than his private journals, which tend to swerve between mundane recitings of his day and outright kooky insane quips. Kafka, along with Rilke (I love me a good turn-of-the-century German), was the first "serious" writer I fell in love with (though for the record you'll never see me denigrating a good YA, fantasy, or sci-fi). I came across A Hunger Artist when I was about 10 or 11, and I was captivated. He gets it I thought--he puts into words what I feel but can't explain! Along with In the Penal Colony I still think Hunger Artist is the greatest short story ever written. I still feel a very powerful connection to Kafka. I even brought his grave in Prague some flowers when I was in town. Anyway, these letters are great if you're a deep Kafka fan--for me, I loved finding things we shared, like our vegetarianism or how we keep our window cracked even in the deep of winter. I feel like reading any epistolary books is going to be a little dull if you aren't invested in the writer, though. Kafka is a very humble man, very self-deprecating but not in an especially irritating way. It's endearing to see a man who became an everlasting classic apologetically say things like "[My latest project] is rather illegible, and even if that weren't an obstacle -- up to now, after all, I certainly haven't spoiled you with beautiful writing . . . " He is also an incredibly kind man who elevates other people beyond himself. Though dismissive of his own virtues, he is quick to ascribe them to others, including his fiancee Felice. He's also somewhat less depressive than you'd guess from some of his writing. You could, on its face, easily interpret his writing as that of a highly depressed, maybe even suicidal man, but the reality, as revealed by these letters, is that he wrote such grim stories with a kind of excited zeal (he enthusiastically refers to his Metamorphosis as "this exceptionally repulsive story"). He's more Addams Family than Sylvia Plath. He is very obsessed with personal/spiritual cleanliness though. One can't help but assume he was a prime candidate for something like an eating disorder. "The more I write and the more I liberate myself, the cleaner and the worthier of you I may become, but no doubt there is a great deal more to be got rid of." I actually think, counterintuitively, Kafka would make an excellent partner. He gives great credit to Felice's intelligence, wit, and education, and above all else sees her as an equal in every way (and bear in mind, these letters were written in the early 1910s, where that certainly wasn't a default). He's constantly concerned with her well-being and places her happiness above his at all times. I was also fond of his relationship with his youngest and favorite sister (he had three), Ottilie (who, sadly, was later murdered in the Holocaust). He would be the sweetest brother. ~~~~Book Riot's Read Harder Challenge 2019~~~~ #1: An epistolary novel or collection of letters

  11. 5 out of 5

    Núria

    Lo que más me gusta de Kafka es las ganas que me hace venir de escribir. Pocos escritores lo consiguen. No se trata de que escriban bien. Nabokov y Dostoievski, otros de mis dos escritores favoritos, no me hacen venir ni el más débil deseo de escribir: todo lo contrario, me apabullan con su perfección y me convencen de que no vale la pena intentarlo. Pero no es que Kafka escriba mal. Por supuesto. Es por lo que cuenta y por la intensidad con la que lo hace. Todo lo que cuenta Kafka me lo siento Lo que más me gusta de Kafka es las ganas que me hace venir de escribir. Pocos escritores lo consiguen. No se trata de que escriban bien. Nabokov y Dostoievski, otros de mis dos escritores favoritos, no me hacen venir ni el más débil deseo de escribir: todo lo contrario, me apabullan con su perfección y me convencen de que no vale la pena intentarlo. Pero no es que Kafka escriba mal. Por supuesto. Es por lo que cuenta y por la intensidad con la que lo hace. Todo lo que cuenta Kafka me lo siento terriblemente cercano y esta sensación inevitablemente se agudiza con escritos personales como estas 'Cartas a Felice'. Adoro a Kafka porque sus escritos están profundamente ligados con su vida y su personalidad. Cuántos más textos personales suyos lees, más disfrutas de su ficción, más la comprendes, más te fascina. En Kafka no se puede separar vida y obra. En las cartas a Felice Franz se presenta como un hombre que quiere salvarse, ya sea a través del matrimonio con Felice o a través de la escritura. La mayoría de veces Franz se da cuenta de que una cosa excluye la otra, pero aún así parece que para él es imposible renunciar a ninguna de ellas. Muchas veces se tiene la imagen de Kafka como alguien aislado de la sociedad, que no quería participar para nada en ella, porque la aborrecía, pero esto no es ni remotamente cierto. Probablemente a una parte de él nada le hubiera gustado más que poder llevar una perfecta vida burguesa, con una perfecta mujer burguesa como Felice, pero no podía porque la intensidad con la que sentía la escritura se lo impedía. Pocos escritores hay que se tomen tan en serio lo de escribir como Kafka. Y su necesidad de escribir te contagia. Nunca es pasión por escribir. Sólo una necesidad que causa quebraderos de cabeza y dolor.

  12. 5 out of 5

    Jeremy

    Very conflicted about this one. Much of it shows K at his unfortunate worst: distraught to the point of mania, mired in depression. For every passage of genuine characteristic brilliance - the bits we're looking for in his private prose and calling, justly, literature - for each valuable pair of sentences there are three pages of agonized ugly-crying: Kafka spinning his wheels, crazed over not receiving timely replies from Felice, pouring his ink and energy into sussing out the logistics of when Very conflicted about this one. Much of it shows K at his unfortunate worst: distraught to the point of mania, mired in depression. For every passage of genuine characteristic brilliance - the bits we're looking for in his private prose and calling, justly, literature - for each valuable pair of sentences there are three pages of agonized ugly-crying: Kafka spinning his wheels, crazed over not receiving timely replies from Felice, pouring his ink and energy into sussing out the logistics of when this or that letter crossed in the mail, or whether it got lost entirely, or was in fact never even sent, never even written. That said, the lengthy introduction by Heller is one of the most powerfully insightful pieces of critical writing on Kafka I've come across and it should not be missed. As for the letters themselves, written to F from 1912 to 1917, a more focused, abridged presentation would be of better use to the general reader in search of Kafka's art, or keys to it. If like me that's what you're after, I recommend picking up the diaries and aphorisms and blue octavo notebooks first, followed by the other volumes of letters (Friends/Family/Editors; Father; Milena). If you'd like to psychoanalyze Kafka's difficulties connecting with others and indeed himself, I guess you have a bunch of fodder here to play with.

  13. 4 out of 5

    olfatimah

    عشق همانقدر که در وصال غیرممکن‌ است غیرقابل پنهان شدن است.

  14. 5 out of 5

    Elham

    همیشه احساس خستگی می‌کنم، آرزوی خوابیدن را، همواره و همواره باید در سر بپرورانم. تنش و فشار به طور مداوم در قسمت راست و چپ بالای جمجمه ام وجود دارد. دیروز داستان کوچکی را شروع کردم که متن آن گویی در یک لحظه جلوی چشمانم گشوده شد و کاملا هم در حافظه ام جای گرفت؛ ولی امروز صفحه آن کاملا بسته شده است. وقتی میپرسم چه پیش خواهد آمد، به فکر خودم نیستم. من لحظات بدتری را گذرانده ام و کم و بیش هنوز هم زنده هستم. اگر برای خودم ننویسم وقت بیشتری خواهم داشت که برای تو بنویسم، و از نزدیک بودن به تو لذت ببرم، همیشه احساس خستگی می‌کنم، آرزوی خوابیدن را، همواره و همواره باید در سر بپرورانم. تنش و فشار به طور مداوم در قسمت راست و چپ بالای جمجمه ام وجود دارد. دیروز داستان کوچکی را شروع کردم که متن آن گویی در یک لحظه جلوی چشمانم گشوده شد و کاملا هم در حافظه ام جای گرفت؛ ولی امروز صفحه آن کاملا بسته شده است. وقتی میپرسم چه پیش خواهد آمد، به فکر خودم نیستم. من لحظات بدتری را گذرانده ام و کم و بیش هنوز هم زنده هستم. اگر برای خودم ننویسم وقت بیشتری خواهم داشت که برای تو بنویسم، و از نزدیک بودن به تو لذت ببرم، نزدیک بودنی که با فکر کردن، نوشتن، و جنگیدن با تمام وجودم به دستش آورده‌ام. ولی تو، تو دیگر قادر نخواهی بود مرا دوست داشته باشی، نه برای اینکه دیگر نمیخواهم بنویسم بلکه به این دلیل که این ننوشتن، مرا به آدمی درمانده‌تر، نامتعادل‌تر و بی‌پناه‌تر تبدیل خواهد کرد که احتمالا تو نمی‌توانی دوستش داشته باشی. عزیز دلم، اگر بچه های فقیر خیابان را خوشحال می‌کنی مرا هم خوشحال کن، من کمتر از آن‌ها درمانده نیستم. تو هیچ نمی‌توانی تصور کنی که من چه شباهت زیادی به فروشنده پیری دارم که شب با اجناس به فروش نرفته اش به خانه می‌رود._ بنابراین همان رفتاری را با من داشته باش که با چنین آدم‌هایی خواهی داشت. نامه به فلیسه صفحه ۱۹۷ و چه عشق‌هایی که از دست می‌روند... نامه ها فقط نامه نبودند، شاهکاری به معنای واقعی، کافکا همانطور در نامه‌هایش با فلیسه سخن میگفت که انگار با خود، یک نمونه تحلیل خود، تحلیل دیگری و امید به عشقی که می‌بایست نجات دهنده باشد و نتوانست که باشد... به شدت دنبال نسخه چاپی این کتاب گشتم و نتونستم پیداش کنم متاسفانه. با این که از روی پی دی اف خوندم اما اگه پیداش کردم حتما تهیه اش میکنم. بخش دیگری از کتاب : بی حس و سنگینم و نمی‌توانم کلمات مناسب را پیدا کنم. آنچه می‌توانم بگویم این است که : در کنارم بمان و تنهایم نگذار. و اگر یکی از دشمنان درونم چیزی مثل امروز صبح برایت نوشت باور نکن، فقط بی‌اعتنایی نشان بده و مستقیما به قلب من نگاه کن. زندگی خیلی دشوار و غم انگیز است. چطور آدم می‌تواند امیدوار باشد که خواهد توانست کسی را با نوشته برای خودش نگه دارد؟ نگه داشتن کار دست است؛ ولی این دست من، دست تو را که برای زندگی ام حیاتی شده فقط در سه لحظه لمس کرده و نگه داشته است: وقتی وارد اتاق شدم، هنگامی که قول سفر فلسطین را به من دادی، و وقتی من، با حماقتی که دارم، گذاشتم وارد آسانسور شوی. با چنین وضعی آیا بوسیدن تو امکان‌پذیر است؟ آیا کاغذ ناقابل را ببوسم؟ اگر این‌طور باشد که می‌توانم پنجره را باز کنم و هوای شب را ببوسم. عزیز دلم، از دست من عصبانی نباش! این تنها چیزی‌است که از تو درخواست می‌کنم. نامه به فلیسه صفحه ۹۹

  15. 4 out of 5

    Manik Sukoco

    Kafka's letters to Felice Bauer are almost heart braking to read. Collected they form a painfully honest story of a writer in the midst of turmoil- stuck in a job he loathes, obsessive about his own writing and yet terribly insecure about it, feeling like an outcast and fallen in love with someone who lives in another country. These letters, written at all hours, usually twice a day are repetitive and full of self-criticism and insecurities, but also absolute love and devotion and for all these Kafka's letters to Felice Bauer are almost heart braking to read. Collected they form a painfully honest story of a writer in the midst of turmoil- stuck in a job he loathes, obsessive about his own writing and yet terribly insecure about it, feeling like an outcast and fallen in love with someone who lives in another country. These letters, written at all hours, usually twice a day are repetitive and full of self-criticism and insecurities, but also absolute love and devotion and for all these things are compelling reading. They would be of interest to any writer whose suffered bouts of self-doubt, to any reader of Kafka's stories who was interested in his life, which he describes in detail. Or to anyone whose ever been in love with someone who is very far away.

  16. 4 out of 5

    Akreid

    I wonder who would ever finish this? This could only be read over the course of decades. It may offer a window into the mind of the author and the works: a tremendous fear of letters not being delivered, on relationship and family, and the context of society in early 20th c Prague. There are a few extremely humourous episodes related to family life and anecdotes such as Kafka sending a suicide note to Max Brod when it was suggested he take his afternoons to work in the factory. I enjoyed these r I wonder who would ever finish this? This could only be read over the course of decades. It may offer a window into the mind of the author and the works: a tremendous fear of letters not being delivered, on relationship and family, and the context of society in early 20th c Prague. There are a few extremely humourous episodes related to family life and anecdotes such as Kafka sending a suicide note to Max Brod when it was suggested he take his afternoons to work in the factory. I enjoyed these rare gems, which create a comedy and lightness out of what is otherwise excessive despair.

  17. 5 out of 5

    Lomki

    diese Wortwahl, diese Formulierungen sind aus einer anderen Welt

  18. 4 out of 5

    Fiona

    Franz Kafka ist ein ganz eigenes Phänomen. Seine Werke sind anders, düster, seltsam, und in den Augen vieler wohl ohne Botschaft oder Moral. Dass hinter solchen Werken auch ein seltsamer, wohl gequälter Mensch stecken muss, ist eigentlich klar. Kafka wollte nie, dass seine unveröffentlichen Werke, Tagebücher oder Korrespondenz nach seinem Tod veröffentlicht werden. Es wurde sich aber darüber hinweggesetzt. Dies ist zum einem ein Glück für uns, zum anderen schon irgendwie unverschämt. Nachdem ich d Franz Kafka ist ein ganz eigenes Phänomen. Seine Werke sind anders, düster, seltsam, und in den Augen vieler wohl ohne Botschaft oder Moral. Dass hinter solchen Werken auch ein seltsamer, wohl gequälter Mensch stecken muss, ist eigentlich klar. Kafka wollte nie, dass seine unveröffentlichen Werke, Tagebücher oder Korrespondenz nach seinem Tod veröffentlicht werden. Es wurde sich aber darüber hinweggesetzt. Dies ist zum einem ein Glück für uns, zum anderen schon irgendwie unverschämt. Nachdem ich dieses Buch gelesen habe (bzw bereits nach den ersten Seiten) ist mir klar, warum er diesen Wunsch hatte. Denn Kafka war ein sehr unsicherer Mensch. Voller Zweifel und Selbstkritik. Durch seine Briefe an seine erste Verlobte Felice, die in diesem Buch über 5 Jahre gehen, lernt man den Autor kennen. Man bekommt tiefe Eindrücke in sein Leben und vor allem sein Leiden. Er leidet unter furchtbaren Zweifeln und Ängsten und "quält" damit auch Felice. Ich konnte dieses Buch, gerade Anfangs, nur in kleinen Etappen lesen, denn es ist sehr anstrengend. Auf der einen Seite war ich fasziniert von Kafkas Gedanken und von seinen Worten, aber auf der anderen Seite konnte ich diese Unsicherheit manchmal kaum ertragen, vor allem, wenn sich über Seiten alles nur darum drehte, Vorwürfe an Felice, dann die Entschuldigung, das Flehen um Verzeihung, die Ansicht, dass er das Verzeihen doch gar nicht verdient... Manchmal wollte ich ihn nehmen und schlagen. Doch man sieht in den Briefen auch Kafkas emotionale Entwicklung. Generell finde ich ist dies eher ein Buch, das man in richtiger Stimmung aus dem Regal nimmt und einfach ein paar Briefe liest, dann gefällt es einem sicher besser, als wenn man es an einem Stück liest. Fazit: Auch wenn ich mit zeitweise schwer mit dem Buch getan habe, hat es mir gut gefallen und ich sehe Kafka und auch seine Geschichten jetzt aus einer anderen Perspektive.

  19. 5 out of 5

    Vi

    I have not finished this book but I love what I've read so far - Kafka really was a genius. So this book is a collection of letters that Kafka wrote to Felice Bauer between 1912 and 1917, during which time they were twice engaged to be married. So far it's a very insightful read, however, it's also a pretty intense read and I think I'll have to take it slow - only read a few letters each time. Kafka was so passionate about literature and writing. He once wrote in a letter to Felice "writing sust I have not finished this book but I love what I've read so far - Kafka really was a genius. So this book is a collection of letters that Kafka wrote to Felice Bauer between 1912 and 1917, during which time they were twice engaged to be married. So far it's a very insightful read, however, it's also a pretty intense read and I think I'll have to take it slow - only read a few letters each time. Kafka was so passionate about literature and writing. He once wrote in a letter to Felice "writing sustains me." Anyway, one may ask: "why this book?" Well, this book was a huge influence when Robert Smith of The Cure, wrote the lyrics for A Letter to Elise - one of my favorite songs and I have named my daughter after this song!

  20. 4 out of 5

    Sascha Cooper

    So far this is a very insightful read to what went on in that genius mind of his. Although at times the letters seem awkward, he shows himself to be the best he can be when he professes his love to Felice. Kafka really was a genius and he never realised it.

  21. 4 out of 5

    Craig Munro

    Has the worst introduction I've ever read ... Has the worst introduction I've ever read ...

  22. 5 out of 5

    Sohini Sarker

    Beautiful and heart breaking.

  23. 5 out of 5

    Sharon

    Very good book

  24. 5 out of 5

    Jens Peters

    Haven't finished this one yet - I think you should take letters a bit at a time. But what I've read so far is very good, and has even made me write a couple of letters myself... Haven't finished this one yet - I think you should take letters a bit at a time. But what I've read so far is very good, and has even made me write a couple of letters myself...

  25. 4 out of 5

    Arun Singh

    Kafka's Letters - to Felice. A writer. Great writer. You have read his stories. Very heartily. Have read his novels. Magical. Just what you wanted to read. His characters speak to you. Some do such things that no one does. Words say so much and so much truth lies around him. You made an image of him in your heart. And then you get his letters. Which he never wrote for anyone else to read. A person who looks at his writing with such a keen eye that he writes that he is clearing his inner self by w Kafka's Letters - to Felice. A writer. Great writer. You have read his stories. Very heartily. Have read his novels. Magical. Just what you wanted to read. His characters speak to you. Some do such things that no one does. Words say so much and so much truth lies around him. You made an image of him in your heart. And then you get his letters. Which he never wrote for anyone else to read. A person who looks at his writing with such a keen eye that he writes that he is clearing his inner self by writing, which he wanted to burn, a person who lives only for writing, who never considers a relationship to be true, falls in love. Have you ever seen the innocent love of a child? Innocent, very inner, with its entire being. So much so that one word of the other person becomes the reason for him to live. The only problem is that the person finds his existence only in his writing. He says that he is only writing, if not writing, then he does not exist, and with all that he loves the other person. Before that, think about your most amazing, greatest romantic novel or story you have read till now - these letters written over a period of 5 years will surpass that. The most beautiful thing is the writing style of Kafka - in his most private moments, in his most innocent moments. So beautiful that in the first 50 60 pages it was very personal - I felt wrong to read those. He did not write these for me to read. But I couldn't stop myself. Have apologized for reading these every day and will probably ask even further. But it is very beautiful. Life here is in its most beautiful, pathetic, cruel, disgusting, human form. Kafka met Felice in 1912. At first glance, he found her plain but then something happened. They started corresponding through letters that year. After crossing the initial formality Kafka started loving Felice with the innocence of a child. The pain of not receiving a letter from Felice for even one day, speaks to you through his words and it is so personal that I felt disgusted with myself for reading this because they were not meant to be read by anyone but Felice. One day he receives 2 letters of Felice together and the sheer happiness in his words speaks to your the whole day. Moving further, Kafka tells Felice everything about himself, his love for her, and his existence as a writer. He talks about the struggle he faces with himself at each moment due to his writing. He can't leave writing even while he is with Felice. Every single shortcoming is told with such honesty and detailing that everything around this person (Kafka) seems to be false and he is the only true one. If I talk honestly, I couldn't have tolerated this person. We can't tolerate this much honesty and truth about oneself. Slowly the love blooms, engagement, and then the problem started appearing due to his views about writing and his own self. And the amazing and heartwrenching thing is that Kafka was anticipating all this and always warned Felice about this stage. In some letters, you can just feel his struggle, his emotional vulnerability, and it will leave you shattered. Kafka is so innocent and childlike in his tories, writing, love, and life. Just before the marriage, the relationship is called off. And then after months, Kafka writes a letter and it is the most personal letter I have ever read. He has opened himself up to the very core, his every shortcoming, his struggle, his bad nature, his happiness - every single thing, and the most effective thing is that you can find parts of you somewhere in those words. I felt like I have all these things inside myself - I just don't have this much courage and honesty to talk about these things to anyone. I live in a world of lies to get away from that truth. After reading this book I felt I have lost something very personal and close to me. I was living something for so many days and suddenly someone has taken that from me and I can't do anything about it. So much emptiness, such pain that for a long time I kept looking at my hands which seemed utter empty. The guilt of reading such beautiful and personal things, the emptiness of having nothing in the end, and still happiness of getting something about myself - and after all that - such human feelings that I can feel all of this on my skin. How much more can be written about this and still it all will be lies in light of the truths Kafka has written. Our single word will be an injustice to this immense writing giant who is truth and only truth in his life and writing.

  26. 4 out of 5

    Dilan

    "Yükseklere uçuvermek olağanüstü bir zevk olsa gerek,insan böylelikle tıpkı benim sende asılı kaldığım gibi yüklü bir ağırlıktan kurtulacaksa." 🌟 Franz Kafka ve Felice Bauer’in 1912’de başlayıp 1917 yılında Kafka’nın aşırı karamsar satırlarıyla sona eren mektuplarını barındıran bir kitap Felice’ye Mektuplar.Felice ve Kafka bu süreçte 2 kez nişanlanmışlar ve mektuplar kesildikten bir süre sonra Felice başkasıyla evlenmiş.Yıllar boyu bu mektupları saklamış ama kendisinin mektupları muhtemelen Kafka "Yükseklere uçuvermek olağanüstü bir zevk olsa gerek,insan böylelikle tıpkı benim sende asılı kaldığım gibi yüklü bir ağırlıktan kurtulacaksa." 🌟 Franz Kafka ve Felice Bauer’in 1912’de başlayıp 1917 yılında Kafka’nın aşırı karamsar satırlarıyla sona eren mektuplarını barındıran bir kitap Felice’ye Mektuplar.Felice ve Kafka bu süreçte 2 kez nişanlanmışlar ve mektuplar kesildikten bir süre sonra Felice başkasıyla evlenmiş.Yıllar boyu bu mektupları saklamış ama kendisinin mektupları muhtemelen Kafka tarafından imha edilmiş.Ah Kafka! Ve ayrıca Felice’nin yakın arkadaşı Grete Bloch ile de samimi ve yoğun mektuplaşmalarda bulunmuş Kafka.Zaten ilk nişanı atmalarını tetikleyen bir sebep de bu mektuplardan birinin içeriği. 🌟 Şimdi mektuplara bakarsak başlangıçta Felice’yi tanımak üzere çokça soru olduğunu,bir günde 2 tane bile yazıldığı ve gelmeyen mektuplarda karamsarlığa gömülen ve sitem dolu bir mektupla cevap yazan bir Kafka görüyoruz.Aynı zamanda kendi yaşam tarzından çok fazla bahsediyor.Günlük uyku ve çalışma düzeni gibi şeylere.Hatta Felice’ye kendini çok yormamasını önerip düzenli egzersiz yapması için bir kitap yolluyor her ne kadar kendi hayatını düzene koyamasa da.Tabi ara ara Kafka’nın kendi içinde aşırı karamsar ve düzensiz mektuplarına da rastlıyoruz,özellikle de son 2-3 mektubunda tüberküloz olduğunu öğrendiğinde satırları tamamen yenilmişlik ve mutsuzluk dolu gibi geldi bana.Fakat Max Brod o dönemde yazdığı mektubunun bir yerinde "Sen mutsuzluğun içinde mutlusun." diyor.Kendisi de toplumun içinde kaybolmuş olduğunu düşünüyor bazı yerlerde. 🌟 Genel olarak ilişkileri bu mektuplar üzerinden yürüyor.Birkaç kere buluşuyorlar.11 günlük bir tatil de yapıyorlar ve geçen yıllarda Felice,Kafka’ya sağlık problemleri ve edebi olarak iyi geliyor.Kafka,Felice’nin yaptıklarının her ayrıntısıyla ilgilense bile bu çok uzun süren mektuplar ile Felice’ye acı çektirdiği kesin.Fakat çektirdiğinden bir hayli fazlasını kendisi çekiyor.Yine de en iyi eserlerinde etkisi olan bu kadını ve Kafka’yı anlamaya çalışmak çok güzeldi.Ve bir hayli zor...

  27. 5 out of 5

    W

    The book is large and physically beautiful, well curated, and with a brilliant introduction by Erich Heller. The letters themselves are, somehow, significantly more obscure than Kafka's fiction, and that's not only because they are incomplete on his side and completely missing on Felice's side. Yet it is certainly still possible to glimpse a specific angle of his life and his art. The letters do not present his open thoughts; they present an engagement with his frustrated desires towards the wom The book is large and physically beautiful, well curated, and with a brilliant introduction by Erich Heller. The letters themselves are, somehow, significantly more obscure than Kafka's fiction, and that's not only because they are incomplete on his side and completely missing on Felice's side. Yet it is certainly still possible to glimpse a specific angle of his life and his art. The letters do not present his open thoughts; they present an engagement with his frustrated desires towards the woman, which is only a part of him. This is obvious when he decides to send her an example of his diary, which hints towards a sort of chaotic paranoia, and a constant and vicious internal wrangling over their relationship. He doesn't bother trying that again. I spent such a long time reading this book that I'm not sure what I think of it. I imagine I'll go back and read random sections in future ... perhaps it is too rich in ideas and emotions to read like a book, which makes him hard to take seriously at times.

  28. 5 out of 5

    Sarah

    Goh eindelijk.. Deze brieven waren zo slepend, vol gezeur en gekibbel. Begrijp me goed, normaal houd ik van Kafka's gezeur, maar dit was anders. Het gaat constant over praktische zaken (Waar blijft je brief? Zou ik naar Wenen gaan ja of nee?) en minder over gevoelens en persoonlijke gebreken. Vond de briefwisseling met Milena vele malen interessanter wat dat betreft. Er staan zeker mooie passages in maar dat eindeloze ge-emmer over futiliteiten deed mij de das om. Needless to say I have no plans, Goh eindelijk.. Deze brieven waren zo slepend, vol gezeur en gekibbel. Begrijp me goed, normaal houd ik van Kafka's gezeur, maar dit was anders. Het gaat constant over praktische zaken (Waar blijft je brief? Zou ik naar Wenen gaan ja of nee?) en minder over gevoelens en persoonlijke gebreken. Vond de briefwisseling met Milena vele malen interessanter wat dat betreft. Er staan zeker mooie passages in maar dat eindeloze ge-emmer over futiliteiten deed mij de das om. Needless to say I have no plans, no prospects; I cannot step into the future; I can crash into the future, grind into the future, stumble into the future, this I can do; but best of all I can lie still. Plans and prospects however - honestly, I have none; when things go well, I am entirely absorbed in the present; when things go badly, I can curse even the present, let alone the future!

  29. 5 out of 5

    Hunger Artist

    The most anxious emotional entanglement of Kafka's life was with Felice Bauer, the woman with whom he engaged twice and pursued a period of intense letter writing for 5 years. These are the most romantic love letters ever written by a lover. I know I have said similar for Kafka's Letters to Milena but Letters to Felice is as much literary feast as Letters to Milena are- the same nervousness, the same paranoid awareness, the same atmosphere of emotional suffocation—combined with moments of delight The most anxious emotional entanglement of Kafka's life was with Felice Bauer, the woman with whom he engaged twice and pursued a period of intense letter writing for 5 years. These are the most romantic love letters ever written by a lover. I know I have said similar for Kafka's Letters to Milena but Letters to Felice is as much literary feast as Letters to Milena are- the same nervousness, the same paranoid awareness, the same atmosphere of emotional suffocation—combined with moments of delightful satisfaction. A must-read book for anyone who is in love, who fell in love at some point in life and went through unexplainable trauma.

  30. 4 out of 5

    Cate Davies

    I don't think I read a book for a long time either side of reading this one that had such a profound effect on me. This was my first ever experience with Kafka and I found his mind fascinating. Every page I read I became more invested in his relationship with Felice and it's on/off again nature. The way he loves Felice is so obvious yet with every letter it becomes all the more devastating knowing that they didn't end up together after everything. His letters are wonderful and I will love them f I don't think I read a book for a long time either side of reading this one that had such a profound effect on me. This was my first ever experience with Kafka and I found his mind fascinating. Every page I read I became more invested in his relationship with Felice and it's on/off again nature. The way he loves Felice is so obvious yet with every letter it becomes all the more devastating knowing that they didn't end up together after everything. His letters are wonderful and I will love them forever.

Add a review

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Loading...
We use cookies to give you the best online experience. By using our website you agree to our use of cookies in accordance with our cookie policy.